هیچ کس به بسته شدن اهمیت نمی دهد تا زمانی که اشتباه باشد

یک بار مشتری به من گفت اولین چیزی که هنگام ارزیابی یک تامین کننده بسته بندی جدید بررسی می کند خود جعبه نیست. اینجوری که جعبه بسته میشه او گفت که بیشتر مردم روی باز شدن، آشکار شدن، لحظه ای که درب باز می شود و محصول در زیر دستمال کاغذی زیبا به نظر می رسد، وسواس دارند. اما بسته شدن جایی است که می‌فهمید آیا کسی واقعاً به کل تجربه فکر کرده است یا خیر. اگر درب به همان شکلی که باز شده برنگردد، چیزی اساسی از قلم افتاده است.

من در آن زمان متوجه منظور او نشدم. من فکر می کردم که او در مورد جزئیاتی که به سختی مهم است صحبت می کند. الان مدام به آن فکر می کنم.

اینجا موضوع تعطیلی است. آنها آستانه هستند. وقتی کسی جعبه کادویی را برمی‌دارد، اولین کاری که دستانش انجام می‌دهند این است که با هر مکانیزمی که آن را بسته نگه می‌دارد تعامل برقرار می‌کند. آن لحظه، هر چند مختصر است، ثبت احساسی را برای هر چیزی که در پی می آید تنظیم می کند. درپوشی که با زمزمه پنوماتیک ملایم باز می‌شود، چیزی کاملاً متفاوت از درپوشی که باید با ناخن‌هایتان باز کنید، می‌گوید. و یک گیره مغناطیسی که با یک کلیک نرم تراز خود را پیدا می کند و به فردی که آن را در دست دارد می گوید که کسی به این موضوع اهمیت می دهد.

اکثر خریداران به این موضوع فکر نمی کنند. آنها به بیرون فکر می کنند. پایان، چاپ، دانه چوب، نام تجاری. همه مهم هستند، مطمئنا اما مکانیسمی که بر نحوه باز و بسته شدن جعبه حاکم است، جایی است که هنر واقعی نشان می دهد. یا نتواند نشان دهد. زیرا یک بسته شدن بد می تواند هر کاری را که درست انجام داده اید تضعیف کند.

من بیشتر از آنچه که بتوانم آن را بشمارم دیده ام. جعبه ای که در یک قفسه خیره کننده به نظر می رسد. تناسبات زیبا، مواد زرق و برق دار، چیزی که باعث می شود به آن دست پیدا کنید. شما آن را بردارید. سعی کن بازش کنی و درب فقط سر می خورد. بدون مقاومت بدون مراسم چنان در کف دستت می افتد که انگار از وجود خود دست کشیده است. آن احساس، آن فقدان کامل قصد، شما را به جعبه گشایی تعقیب می کند. شما قبلاً قبل از اینکه محصول را ببینید شک دارید.

حالا برعکس فکر کنید. جعبه ای که درب آن همسطح قرار می گیرد و وقتی آن را بلند می کنید، این اصطکاک اندازه گیری شده و کنترل شده وجود دارد. نه آنقدر محکم که مجبور شوید با آن مبارزه کنید. آنقدر شل نیست که بیفتد. فقط به اندازه کافی مقاومت می کنید تا متوجه شوید که کاری را عمدی انجام می دهید. آن دو یا سه ثانیه باز شدن تبدیل به یک انتقال می شود، آستانه ای بین دنیای معمولی و هر آنچه در درونش منتظر است.

آهنرباها جالب هستند. آنها هنگام کار تقریباً احساس جادویی می کنند. آن کشش ملایم که درب خانه خود را پیدا می کند، آن کلیک کوچک رضایت بخش. اما آهنرباها یک کابوس در یک جعبه چوبی هستند. شما در حال تعبیه قطعات کوچک فلزی در ماده ای هستید که با رطوبت و دما حرکت می کند. اگر آهنربا خیلی قوی باشد، درب آن با خشونتی بسته می شود که احساس تهاجمی می کند. خیلی ضعیف است و هرگز به درستی نمی‌گیرد، فقط نزدیک دهانه شناور می‌شود، طوری که نمی‌تواند تصمیم خود را بگیرد. من دوره های تولیدی داشته ام که در آن تراز مغناطیسی توسط یک تار مو قطع شده است و در نیمی از دسته اشتباه بسته شدن احساس می شود.

اصطکاک-درپوش‌های مناسب داستان دیگری است. آنها ساده به نظر می رسند، که دقیقاً همان چیزی است که آنها را سخت می کند. درپوشی که روی بدنه جعبه می‌نشیند و به اندازه کافی تحمل می‌کند تا وقتی جعبه را به سمت پایین کج می‌کنید، ثابت بماند، اما وقتی آن را مستقیماً بالا می‌برید، به آرامی جدا می‌شود، این مهندسی به عنوان سادگی پنهان شده است. وقتی کار می کند، احساس زیبایی می کند. کسی که آن را باز می کند مجبور نیست فکر کند. دست آنها فقط بلند می شود و درب با یک حرکت تمیز از بین می رود. هنگامی که کار نمی کند، شما یک نفر را دارید که با یک جعبه در مقابل شخصی که آن را به او داده است، کشتی می گیرد.

رویکرد سومی وجود دارد که به نظر من جذاب است و نمی بینم به اندازه کافی مورد بحث قرار گرفته است. بسته شدنی که فرد را ملزم به انجام کاری عمدی می کند. یک کراوات روبانی که باید باز شود. گیره ای که باید چرخانده شود. این مکانیسم ها فرد را مجبور می کند که سرعت خود را کم کند، قبل از اینکه حتی محتویات را ببیند دست های خود را درگیر کند. شما در حال طراحی رقص یک مراسم هستید بدون اینکه شخص بداند که در یک مراسم است. یک بار روی پروژه ای کار کردم که مشتری جعبه ای می خواست که باید با دو دست باز شود. نه به این دلیل که سنگین یا پیچیده بود. اما به این دلیل که آنها می خواستند گیرنده گوشی خود را زمین بگذارد و در واقع آن چیز را نگه دارد. همه چیز را در مورد نحوه تعامل مردم با آنچه در داخل بود تغییر داد.

درپوش دو جداره-چیزی است که من مدام به آن می‌رسم. ما پروژه ای داشتیم که در آن درب با یک شکاف هوای خاص بین دو لایه نازک چوب ساخته شد. هنگامی که درب روی جعبه قرار می گرفت، این شکاف مکش ملایمی ایجاد کرد. فقط به اندازه ای که وقتی درب را پایین می گذارید، سر بخورد و تقریباً یک ثانیه کامل طول می کشد تا در جای خود قرار گیرد. مشتری عاشقش شد. اما رسیدن به آنجا موضوع دیگری بود. شکاف باید دقیق باشد. خیلی باریک بود و مکش باعث چسبندگی درب شد. خیلی پهن بود و اصلا تاثیری نداشت. در نمونه اولیه چهارم نزدیک بودیم، اما رطوبت فصلی به اندازه‌ای تغییر کرده بود که چوب متورم شده بود و شکاف دوباره اشتباه بود. ما در نهایت مجبور شدیم برای زمان تولید حساب کنیم.

این موضوع در مورد تعطیلی است. آنها فقط یک تصمیم طراحی نیستند. آنها یک تعهد تولید هستند. شما قول می دهید که این جعبه به مقصد خواهد رسید و همچنان همان حسی را که هنگام خروج از کارگاه داشت، داشته باشد. در سراسر اقیانوس ها، در سراسر آب و هوا، هر چقدر هم که در یک انبار باشد.

من شروع کرده ام به تعطیلی به عنوان نوعی احوالپرسی. روشی که کسی با شما دست می دهد، نحوه برقراری تماس چشمی، که لحن را قبل از رد و بدل شدن هر کلمه ای تنظیم می کند. بسته شدن جعبه سلام است. یک گیره مغناطیسی چیزی متفاوت از درب اصطکاکی می گوید. کراوات چیزی متفاوت از درپوش-بالابر می‌گوید. شخص دریافت کننده هدیه ممکن است نتواند احساس خود را بیان کند. اما دستشان می داند.

آن مشتری که به من گفت بسته شدن را بررسی می کند، ابتدا چیزی را فهمید که یادگیری آن سال ها طول کشید. اولین کاری که کسی با جعبه شما انجام می دهد، احساس او را نسبت به همه چیز درون آن شکل می دهد. قابل مشاهده ترین قسمت طراحی نیست. ممکن است گران ترین نباشد. اما شخصی ترین است، زیرا جایی است که جسم و بدن انسان در واقع به هم می رسند.

من هنوز نمی دانم که آیا بسته شدن کامل وجود دارد یا خیر. من شک دارم که وجود ندارد. مکانیسم مناسب به جعبه، محتویات، شخصی که آن را دریافت می کند، و زمینه ای که در آن وارد می شود بستگی دارد. جعبه ای که به اتاق بیمارستان فرستاده می شود نیازهای متفاوتی نسبت به جعبه ای دارد که زیر درخت کریسمس قرار می گیرد.

اما من این را می دانم دفعه بعد که متوجه شدید جعبه ای را در دست گرفته اید و قبل از اینکه آن را باز کنید، حتی برای لحظه ای مکث می کنید، به آنچه باعث مکث شما شده توجه کنید. احتمالا رنگ درپوشش نبود.